فرصت هایی برای گفتگو ایجاد کنید


عصر ایران – سخنگوی حکومت روز دوشنبه به دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی رفت تا به مطالبات و مطالبات معترضان گوش فرا دهد و با آنها گفت وگو کند.

این دومین سفر علی بهادری جوهرمی به دانشگاه ها پس از ناآرامی های اخیر است. در هر دو بیانیه برخی از دانشجویان علیه وی شعار دادند و از پیشرفت مذاکرات دوجانبه جلوگیری کردند.

در این راستا نکات زیر مورد توجه قرار می گیرد:

۱ – عصبانیت دانش آموزان قابل درک است. به گفته آنها، رئیس جمهور فعلی در انتخابات غیررقابتی پیروز شده و برخلاف وعده های خود در یک سال گذشته عمل کرده است، از جمله تداوم ارزش پول ملی، تاخیر در مذاکرات هسته ای، انتصاب تعداد محدودی از منتخبان. بوده است و اخیراً محدودیت های اینترنت.

همچنین رفتار غیر اصولی و نفرت انگیز دانش آموزان در یک ماه اخیر به این خشم دامن زده است.

معلوم است که نه رئیس جمهور با دانشجویان می نشیند و نه وزرا به حرف او گوش می دهند، یکی از اعضای دولت وقتی او را از نزدیک می بیند تمام عصبانیت خود را روی او می ریزد و بر سر او فریاد می زند.

۲ – در فضای اعتراضات شدید و ضد حکومتی در دانشگاه ها، یک مسئول دولتی جرأت می کند به میان دانشجویان برود و صحبت کند و به آنها گوش دهد و حتی شعارهای تند علیه او سر دهد، اساساً قابل تقدیر است.

امیدوارم هر چه زودتر این گفتگوها و گفتگوها به صورت جدی و همه جانبه انجام شود تا فضای تعاملی خوبی فراهم شود. اما در جامعه امروزی بدون اینکه حرفی بزند، خوب است که یک سیاستمدار بعد از رفتارهای نامناسب دانشگاه قبلی، پیش قدم شود و به دانشگاه بعدی برود و صریح صحبت کند و گوش کند. مستمر است و همچنین “آزادی بیان و بعد از بیان«منتقدان ضمانت دارند.

نقدی بر آنچه در دانشگاه خواجه نصیر گذشت: ایجاد فرصت‌های گفتگو

۳ – اگر مردی با او باشد اگر دانشجوی ناامید با چوب و چماق وارد دانشگاه شود و با دانشجویان برخورد فیزیکی کند و دانشجویان با او بدرفتاری کنند، هیچکس نمی تواند از رفتار دانشجویان بی دفاع انتقاد کند.

اما وقتی کسی می رود صحبت کند، اگر همان رفتار مهاجمان تکرار شود، این بار می توان از دانش آموزان انتقاد کرد. البته همانطور که گفته شد رفتار دانش آموزان قابل درک است اما این درک به معنای موجه بودن آن نیست. این منطقی نیست که چه کسی مخالف استچسبیدهوارد دانشگاه شد و علیه او شعار دادسخنرانیوی گفت: وارد شده است، کل بحث این است که آیا باید انجام شود یا خیر.گفتار، منطق و احترام” ، جایگزین کردن ضرب و شتم، آزار و بی احترامی ماندن

صحبت های بهادری ظهورمی – که از اصولگرایان معتدل و فهیم است – نشان می دهد که در این دو دانشگاه با ادب و احترام فراوان صحبت کرده است. ممکن است تمام یا بخشی از سخنرانی او مورد قبول مخاطب قرار نگیرد، اما این بدان معنا نیست که کسی به او احترام بگذارد. استانداردهای مذاکره، صحبت می کند و از معترضان همچنین دعوت به عقب تریبون اینکه بیاید حرفش را بزند و حتی کسانی که علیه او شعار می دهند جزو جامعه نخبگان دانشگاهی است و در مقابل کسانی که به او آب می ریزند و حتی شعار می دهند واکنش منفی نشان نمی دهد. “زن، زندگی، آزادی” تکرار و تمجید، برای برخورد با رفتاری فراتر از انصاف و نجابت.

اگر نه، در دانشگاه و برای دانشجویان توجه او در همان محیط صحبت می کرد و به حرف دانش آموزان گوش نمی داد، پس کجا داریم میریم؟! اگر دانش آموز و گوینده به حرف یکدیگر گوش ندهند پس چه کسی می تواند در این جامعه صحبت کند؟
فراموش نکنیم که بدرفتاری با میانه روها تنها باعث تقویت افراط گرایان بداخلاقی می شود.

اگر در صحبت های سخنگوی دولت کمی بی احترامی بود و مثلا برخی از سخنرانان و رسانه های تندرو که به معترضان توهین می کنند، نشان از بی ادبی در صحبت های او دیده می شد، این چند خط ارزش نوشتن ندارد. اما اکنون باید حسن گفتار و رفتار خوب سخنران در دانشگاه را تایید کرد. آن طرف میز هستند و سخنگوی دولت می شوند، مثلاً به اندازه ای که الان سخنگوی است، آیا دیگران اجازه صحبت دارند؟

مغرور نباش! اکثر ما دیکتاتوری به خودی خود می دانیم که اگر فرصتی پیش بیاید، از شنیدن حرف دیگران و پایمال کردن حقوق آنها دریغ نخواهد کرد. فرقی نمی کند پدر، شوهر، معلم، دانش آموز، پلیس، نماینده مجلس، وزیر و غیره باشیم. تا زمانی که این دیکتاتور داخلی را متوقف نکنیم، از گفتگو استقبال نخواهیم کرد. این همان اتفاقی است که برای بسیاری از مسئولان ما افتاده است و ریشه مشکلات اخیر است.

۴ – در جامعه ایران که از فقدان گفتگو رنج می برد باید فرصت های بحث و گفتگو در نظر گرفتن و توسعه؛ حتی کسانی که می خواهند نظام را تغییر دهند، باید بفهمند که حتی اگر هدف هم محقق شود، این سرزمین و مردمش هنوز باید حرف بزنند.
نمی تواند آن را انجام دهد کشتن مکالمه خواهش میکنم آینده روشن مخاطب این جمله بیشتر از دانشجویانی است که این روزها با بی عدالتی های زیادی روبرو هستند، مسئولانی که فکر می کنند چون عناوین دولتی دارند باید صریح صحبت کنند و هرگز گوش ندهند.
اگر امروز می بینیم که دانش آموز عصبانی نمی خواهد گوش کند و غیرقابل قبول اما کاملاً قابل درک است، پس درخواست مسئولان برای گوش نکردن نه قابل قبول است و نه قابل درک.